Iemand was eigenaar van een onroerende zaak, bestaande uit een perceel grond en water. Op de grond stond een schuur. In het water lag een woonark die hij als woning gebruikte. Het perceel had een woonbestemming. Het recht om ter plaatse een woonark te hebben was niet persoonlijk. In geschil was of de woonark een onroerende of een roerende zaak was. Naar het oordeel van het Hof was de woonark een schip. Een schip is een zaak, die volgens zijn constructie bestemd is om te drijven en die drijft of heeft gedreven. De woonark was geen gebouw of werk en vormde evenmin een wezenlijk bestanddeel van de grond. Dat betekende dat de woonark als een roerende zaak moest worden aangemerkt. De WOZ-beschikking moest daarom worden aangepast, omdat de woonark en de waarde daarvan niet tot het perceel gerekend mochten worden.