Hof Leeuwarden is van oordeel dat de winstverdeling binnen een man-vrouwfirma onzakelijk was. Het winstaandeel van de man was 30%, dat van zijn echtgenote 70%. De onderneming steunde op de kennis en de vaardigheden van de man. Deze kennis en vaardigheden en de daarbij behorende werkzaamheden moesten hoger worden gekwalificeerd dan het werk van de echtgenote, die zich bezighield met het “massawerk”. Dit onderscheid diende ook tot uiting te komen in het winstaandeel. Het Hof vond de door de inspecteur voorgestane winstverdeling van 57% voor de man en 43% voor de vrouw meer voor de hand liggend. De VOF wilde de huur voor het woonhuis van het echtpaar als huisvestingskosten in mindering brengen op de winst. De onderneming was gehuisvest in een houten kantoorunit in de tuin van het woonhuis. Omdat het woonhuis niet zakelijk werd gebruikt kon de huur niet in aftrek komen op het resultaat van de onderneming. Dat gold wel voor de energiekosten. Daarover was bij een boekenonderzoek een afspraak gemaakt. Aan deze afspraak was de inspecteur gehouden.