Zelfstandige ondernemers die voldoen aan het zogenaamde urencriterium hebben recht op ondernemersfaciliteiten als de zelfstandigenaftrek. Sinds de invoering van de Wet IB 2001 geldt voor firmanten in samenwerkingsverbanden tussen verbonden personen, zoals een man-vrouwfirma, een aanvullende eis. In veel gevallen bestaat het samenwerkingsverband dan uit een persoon die wel en een persoon die niet over de vereiste kwalificaties voor het beroep of bedrijf beschikt. Dergelijke samenwerkingsverbanden tussen niet verbonden personen zijn uitzonderlijk. De uren van degene die niet over de vereiste kwalificaties beschikt worden veelal besteed aan ondersteunende werkzaamheden. Deze uren tellen niet mee voor het urencriterium. De firmant die de ondersteunende werkzaamheden verricht komt daardoor niet in aanmerking voor de ondernemersaftrek. Een echtpaar dat in de vorm van een VOF een onderneming dreef, trachtte door het inbrengen van nieuwe activiteiten te voorkomen dat de echtgenote geen recht had op zelfstandigenaftrek. Werkzaamheden die zij voorheen in loondienst voor een derde verrichtte, werden voortaan als zelfstandige verricht. De echtgenote behaalde hiermee omzet voor de VOF. Volgens de Hoge Raad kon dat de echtgenote niet baten. De door haar ingebrachte werkzaamheden verschilden zo sterk van de overige werkzaamheden van de VOF, dat deze niet een, maar twee ondernemingen dreef. Per onderneming moet bekeken worden of de verrichte werkzaamheden hoofdzakelijk ondersteunend van aard zijn. Omdat de andere activiteiten pas in de loop van het jaar voor rekening van de VOF werden uitgevoerd, was het aantal daarvoor gewerkte uren te klein om aan het urencriterium te voldoen.