In opdracht van zijn werkgever moet een werknemer twee leegstaande bedrijfspanden verkopen. Naast de betaling van de koopsom bedingt hij van de koper een aanvullende betaling van ƒ 200.000, die aan een bemiddelende partij moet worden gedaan. In ruil voor die betaling verricht de bemiddelende partij werkzaamheden aan de woning van de werknemer. Het bedrag van ƒ 200.000 wordt aangemerkt als inkomsten uit arbeid, die niet in dienstbetrekking is verricht. De Hoge Raad heeft het oordeel van het Hof bevestigd, dat tegenover de aanvullende betaling geen werkzaamheden stonden en dat duidelijk was, dat het bedrag aan de werknemer en niet aan zijn werkgever ten goede zou komen. Het Hof was evenwel van mening, dat sprake was van inkomsten in natura, bestaande uit de werkzaamheden, die de bemiddelende partij aan de woning van de werknemer had verricht. Het Hof stelde de waarde van die inkomsten vast op ƒ 155.000. Dat was niet juist volgens de Hoge Raad. De werknemer had voor zich zelf een bedrag in geld van ƒ 200.000 bedongen en dat laten betalen aan de bemiddelaar, die voor dat bedrag werkzaamheden zou uitvoeren voor de werknemer.