Een werknemer van een installatiebedrijf viel bij de uitoefening van zijn werkzaamheden enkele meters naar beneden. Door de val liep de werknemer een gecompliceerde enkelbreuk op, die niet goed herstelde. De werknemer was daardoor blijvend gedeeltelijk invalide. Na enige mislukte pogingen om weer aan het werk te gaan viel de werknemer eind 2002 uit en werd hij met toestemming van het CWI per 1 oktober 2003 ontslagen. Na zijn ontslag vorderde de werknemer een verklaring voor recht dat de volledige schade vanwege het verlies aan arbeidsvermogen vanwege het hem overkomen bedrijfsongeval moest worden toegerekend aan de werkgever. De verzekeraar van de werkgever erkende de aansprakelijkheid voor de lichamelijke en psychische klachten van de werknemer voor zover deze direct voortvloeiden uit het bedrijfsongeval. De werkgever voerde aan dat de werknemer te weinig had gedaan om de schade te beperken door onvoldoende inzet bij de re-integratie en onvoldoende inspanning om ander werk te vinden. De kantonrechter deelde de opvatting van de werkgever dat de werknemer zich onvoldoend had ingespannen op dat vlak en dus niet had voldaan aan de verplichting om zijn inkomensschade te beperken. Een psychiater had bij de werknemer een psychische stoornis ontdekt. De vraag was of het gebrek aan sollicitatie- en integratie-inspanning volledig aan deze stoornis kon worden toegeschreven en of deze stoornis alleen door het bedrijfsongeval was veroorzaakt. Alleen als aan deze voorwaarden was voldaan kon de inkomensschade aan de werkgever worden toegerekend. Aan de voorwaarde dat de stoornis alleen door het ongeluk was ontstaan was echter niet voldaan. De werknemer zelf had in de door hem ingediende stukken gezegd dat zijn negatieve houding in eerste instantie veroorzaakt door het gebrek aan bereidheid van de werkgever om nog enige moeite te doen voor zijn re-integratie. De werkgever was niet aansprakelijk voor de opgelopen inkomensschade, omdat deze onvoldoende verband hield met het bedrijfsongeluk.