<P style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt">Een schriftelijke arbeidsovereenkomst bevat de vastlegging van de tussen een werkgever en werknemer gemaakte afspraken, waarbij de werknemer zich verbindt in dienst van de werkgever arbeid te verrichten en waarbij de werkgever zich verbindt om loon te betalen aan de werknemer. De rechtsverhouding tussen de werkgever en de werknemer kan daarnaast worden bepaald door een collectieve arbeidsovereenkomst. Ook andere regelingen binnen een bedrijf kunnen een nadere invulling geven aan de rechtsverhouding tussen een werkgever en een werknemer. </P>
<P style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt">Het bestaan van een schriftelijke arbeidsovereenkomst, de toepasselijkheid van een collectieve arbeidsovereenkomst of een bedrijfsregeling betekent niet dat de rechten en verplichtingen van een werkgever en een werknemer beperkt zijn tot de inhoud van deze geschriften. Mede bepalend is de wijze waarop werkgever en werknemer feitelijk uitvoering hebben gegeven aan de overeenkomst en op die manier inhoud hebben gegeven aan de overeenkomst.</P>
<P style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt"><?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" /><o:p>&nbsp;</o:p></P>
<P style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt">In een procedure was de vraag aan de orde of een werkgever het recht had om een aantal werknemers niet langer zogenaamde compensatie-uren toe te kennen. Het ging om compensatie van een recht op doorbetaalde pauze, dat een bepaalde groep werknemers in het verleden had. Ook later aangenomen werknemers hadden de compensatie-uren toegekend gekregen, hoewel ze daar formeel geen recht op hadden. De compensatie-uren waren gedurende een reeks van jaren toegekend aan de betrokken werknemers. </P>
<P style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt">Hof Arnhem was van oordeel dat de compensatie-uren per jaar als arbeidsvoorwaarde deel waren gaan uitmaken van de arbeidsverhouding tussen de werknemers en de werkgever.</P>
<P style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt">Het eenzijdig door de werkgever genomen besluit om met ingang van 1 januari 2006 geen compensatie-uren meer toe te kennen, was niet terecht. De enige rechtvaardiging die de werkgever voor dit besluit aanvoerde was dat de werknemers bij vergissing de compensatie-uren hadden genoten. Gelet op de nadelige gevolgen voor de werknemers was dat onvoldoende rechtvaardiging voor het genomen besluit, aldus het hof. </P>
<P style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt">De werknemers bleven ook na 1 januari 2006 recht houden op de compensatie-uren.</P>