Twee mensen woonden al een aantal jaar samen. Een van hen had de ander als enig erfgenaam aangewezen in zijn testament. Tot de nalatenschap behoorde het gezamenlijk bewoonde appartement. Toen hij overleed had de samenwoning na de 22e verjaardag van zijn partner nog geen vijf jaar geduurd. Daarom had deze geen recht op de lagere waardering van de eigen woning van 60% van de waarde in vrije staat. Omdat er geen zakelijk recht of huurrecht voor de partner was dat invloed had op de waarde in het economische verkeer moest het appartement voor de berekening van het successierecht op de waarde in vrije staat worden gesteld. De jarenlange samenwoning met de erflater had daarop geen invloed.