In een langlopende procedure over een tweetal aanslagen waterschapslasten 1994 (in totaal ging het om ƒ 155) heeft de Hoge Raad nu zijn eindoordeel gegeven. Het Hof heeft het beroep op het gelijkheidsbeginsel terecht afgewezen. Het ging om twee percelen, die in de nabijheid van een begraafplaats waren gelegen. Voor de begraafplaats gold een vrijstelling, maar voor de omliggende percelen niet. Het Hof heeft geoordeeld dat deze percelen niet behoorden tot dezelfde waterstaatkundige eenheid als de begraafplaats. Daardoor was er, ongeacht de mate van vergelijkbaarheid per perceel, geen sprake van vergelijkbare gevallen en dus geen aanleiding om de betreffende percelen eveneens in een niet-betalende klasse in te delen of vrij te stellen. Volgens de Hoge Raad berustte het oordeel van het Hof dat er geen waterstaatkundige eenheid was tussen de percelen, op een onjuist uitgangspunt. Voor de uitkomst van de procedure had dat geen gevolgen, omdat het waterschap de grenzen van het vrijgestelde gebied niet willekeurig heeft vastgesteld. Waterschappen hebben een zekere vrijheid bij het instellen van omslagklassen en bij de indeling van gebieden in die klassen, en dus bij het trekken van grenzen tussen die gebieden, zolang de grenzen der redelijkheid in acht worden genomen. Toepassing van het gelijkheidsbeginsel leidt niet tot een verdergaande gelijke behandeling dan voortvloeit uit deze redelijkheidstoets. Omdat de grenzen van het vrijgestelde gebied niet willekeurig zijn getrokken, heeft het waterschap in redelijkheid de percelen van de belanghebbende tot een andere waterhuishoudkundige eenheid kunnen rekenen dan die waarin de begraafplaats is gelegen.