Een algemeen nutinstelling was eigenaar van een landgoed. De instelling ontwikkelde activiteiten ter ontspanning van gehandicapten en zieken. Een vereniging had op een aantal dagen per week tegen betaling toegang tot het landgoed. De vereniging betaalde per bezoeker ƒ 2,50 inclusief BTW. Voor begeleiders van gehandicapte bezoekers hoefde de vereniging niet te betalen. In geschil was of de instelling ondernemer voor de omzetbelasting was. De inspecteur was van mening dat het gebruik van het landgoed voor de recreatie van gehandicapten en zieken niet tot ondernemerschap leidde. De instelling had daarom ten onrechte de aan haar in rekening gebrachte omzetbelasting in aftrek gebracht. Hof Amsterdam was het met die visie eens. De Hoge Raad vernietigde de uitspraak van het Hof.Het verrichten van prestaties tegen een vergoeding geldt in het algemeen als economische activiteit voor de omzetbelasting, ongeacht het oogmerk of het resultaat van die prestaties. Er is geen sprake van een economische activiteit als de vergoeding symbolisch is. Om te bepalen of de vergoeding symbolisch is kan van belang zijn welke vergoeding voor soortgelijke in het maatschappelijke verkeer verrichte prestaties wordt bedongen. Niet van belang is of de vergoeding kostendekkend is. Het Hof had zijn oordeel gebaseerd op de omstandigheid dat de vergoeding verre van kostendekkend was. Hof Den Haag moet nu onderzoeken of de betaalde vergoeding reëel of symbolisch is.