Een DGA stelde al sinds 1993 een bedrijfspand ter beschikking aan zijn BV. Sinds 1998 berekende hij daarvoor een zakelijke huur. Met ingang van 2001 viel de verhuur van het pand onder de terbeschikkingstellingsregeling. Het pand moest voor de waarde in het economische verkeer op de balans van de DGA te worden opgenomen. In verband daarmee had de DGA een taxatierapport laten opstellen. De getaxeerde waarde op 1 januari 2001 bedroeg € 401.595. Uitgaande van deze waarde bepaalde de DGA in zijn aangifte inkomstenbelasting de afschrijving van het pand. Bij de aanslagregeling 2002 werd het pand door een medewerker van de belastingdienst getaxeerd op € 252.000. De inspecteur stelde aan de DGA voor om de waarde van de onroerende zaak per 1 januari 2001 bij wijze van compromis op € 320.000 te stellen. De DGA accepteerde het compromis niet. Volgens de rechtbank Breda was de inspecteur er niet in geslaagd de door hem verdedigde waarde aannemelijk te maken. Tegenover het taxatierapport van een beedigde taxateur kon de inspecteur slechts een zeer summiere taxatie stellen.