Wanneer een belanghebbende in een procedure geheel of gedeeltelijk in het gelijk wordt gesteld geldt als regel dat de door hem in beroep gemaakte kosten voor vergoeding in aanmerking komen. Van deze regel mag worden afgeweken wanneer de noodzaak tot het instellen van beroep het uitsluitende gevolg was van de handelwijze van de belanghebbende. Wanneer de noodzaak tot het instellen van beroep mede het gevolg is van de handelwijze van de belanghebbende is dat geen reden om de belanghebbende geen proceskostenvergoeding toe te kennen. De uitzondering op de regel deed zich niet voor toen de inspecteur, hoewel hij op de hoogte was van het bestaan van een fiscale eenheid voor de vennootschapsbelasting, navorderingsaanslagen oplegde aan tot die eenheid behorende vennootschappen. In dat licht bezien was het oordeel van Hof Amsterdam dat de noodzaak om beroep in te stellen uitsluitend aan de handelwijze van de belanghebbende was te wijten, onbegrijpelijk. De Hoge Raad kende alsnog een proceskostenvergoeding toe.