De echtgenote van een functionaris van de Europese Commissie had onder de wet IB 1964 geen recht op indeling in tariefgroep 3. Zijn inkomen was in Nederland niet belast, maar wel dermate hoog, dat op grond van de Nederlandse wet indeling in tariefgroep 3 niet mogelijk was. De echtgenote meende recht te hebben op die tariefgroep uit hoofde van een Europees Protocol, op grond waarvan het inkomen van een functionaris van de EG buiten beschouwing zou moeten worden gelaten voor de bepaling van de fiscale voordelen, waarop hij recht heeft. Volgens de Hoge Raad schrijft het protocol voor, dat het buiten beschouwing laten van het inkomen niet mag leiden tot benadeling en schrijft het niet voor, dat er bevoordeling moet plaatsvinden. Voor de huidige wetgeving zal dat betekenen, dat het EU-inkomen mede bepalend is voor het recht van de partners op inkomensafhankelijke heffingskortingen als de (aanvullende) kinderkorting.