Iemand was eigenaar van een aantal onbebouwde percelen grond. De percelen lagen aan een rivierdijk, gedeeltelijk buitendijks en gedeeltelijk binnendijks. Het buitendijkse deel was industriegebied. Het binnendijkse deel was oorspronkelijk ook industriegebied, maar was door de aanleg van de dijk daarvan afgescheiden. Het waterschap gebruikte de percelen voor verzwaring, verbreding en verhoging van de dijk. De belastingdienst was van mening, dat de percelen ten tijde van de levering bouwterreinen waren en legde een naheffingsaanslag omzetbelasting op. Hof Arnhem volgde de zienswijze van de belastingdienst. Volgens het Hof maakten de percelen deel uit van een gebied dat is bewerkt met het oog op bebouwing en waren ze daarom bouwterreinen, ook al waren niet alle percelen uiteindelijk bebouwd. Bij de levering aan het waterschap waren de percelen feitelijk bestemd voor bebouwing met een gebouw, namelijk de dijkverzwaring. In cassatie voerde de verkoper aan, dat alleen voor bebouwing bestemde gronden als een bouwterrein kunnen worden aangemerkt. Ten tijde van de levering mocht op de percelen niet meer worden gebouwd. Dat was onvoldoende voor cassatie. Voor het antwoord op de vraag of de percelen op 1 oktober 1998 bouwterreinen waren, is doorslaggevend of de andere bestemming opnieuw een bestemming was voor bebouwing en of de bewerking voor de eerdere bestemming de percelen geschikt heeft gemaakt voor de latere bestemming.De verkoper voerde ook aan, dat in tegenstelling tot het oordeel van het Hof, een dijk geen gebouw is. De Hoge Raad was het daarmee eens. Volgens de rechtspraak van het Hof van Justitie van de EG is een gebouw een met de grond verbonden constructie. Een ophoging, bestaande uit opgeworpen materialen als veen, zand of klei is geen gebouw. Hof Den Bosch moet nu onderzoeken of de aan te leggen werken een gebouw vormen en, als dit het geval is, of de percelen op het moment van levering een bouwterrein vormden.