Volgens Hof Amsterdam zijn verzorgingstehuizen in de eerste plaats bedoeld om aan ouderen met een zorgindicatie huisvesting en de benodigde verzorging te bieden. Onroerende zaken waarin op bedrijfsmatige wijze verzorging wordt geboden, zijn naar het oordeel van het Hof geen objecten met onzelfstandige eenheden waarbij de woonfunctie overheerst. Volgens de wet is een onroerende zaak een woning als ten minste 70% van zijn waarde is toe te rekenen aan delen die dienen tot woning of die volledig dienstbaar zijn aan woondoeleinden. Verzorgingstehuizen voldoen niet aan dat criterium. De verkeersruimten en alle op de verzorging en verpleging gerichte overige ruimten zijn met name dienstbaar aan de bedrijfsmatige verzorging van de bewoners en zijn dus niet volledig dienstbaar aan woondoeleinden. Dat is anders voor een bejaardentehuis ‘oude stijl’. In dergelijke tehuizen werd de verzorging die thans wordt gevraagd en waarvoor de zorgcentra zijn ingericht, niet geboden. De verzorging speelde in die tehuizen geen belangrijke, laat staan een overheersende rol. Het onderscheid tussen woningen en bedrijfspanden is van belang voor de tarieven van de onroerende zaakbelasting. Die zijn hoger voor bedrijfspanden.