In verdragen ter voorkoming van dubbele belastingheffing is vaak een zogenaamde creditregeling opgenomen. Een creditregeling is bijvoorbeeld van toepassing op rente die vanuit de ene staat die bij het verdrag is betrokken wordt betaald aan een inwoner van de andere bij het verdrag betrokken staat, wanneer niet alleen het woonland maar ook het bronland de bevoegdheid heeft om belasting te heffen over deze rente. De creditregeling zorgt ervoor dat in het woonland rekening wordt gehouden met de in het bronland betaalde belasting. De credit kan echter afwijken van de feitelijk betaalde belasting in het bronland en op die manier voordelig uitpakken. Een dergelijke creditregeling kan volgens Hof Den Haag niet worden losgekoppeld van de rest van het verdrag. Ook al zou er sprake zijn van een ongelijke behandeling, afhankelijk van het land van waaruit de rente afkomstig is, dan nog is dat niet in strijd met het Europese recht. Het Europese recht verplicht niet om bijvoorbeeld Belgische interest in Nederland dezelfde behandeling te geven als interest uit Brazilië of Griekenland.