In een procedure over een aanslag onroerende zaakbelasting die was opgelegd aan een verpleeghuis, was het karakter van het verpleeghuis (woning of niet-woning) inzet van het geschil. Het belastingtarief voor niet-woningen was hoger dan het tarief voor woningen. Hof Leeuwarden was van oordeel dat de hoofdfunctie van de zaak de verpleging was en verbond daaraan de conclusie dat het pand geen delen had die als woning dienden of die volledig dienstbaar waren aan woondoeleinden. Het Hof wees het beroep op die grond af. Volgens de Hoge Raad komt de opvatting van het Hof erop neer dat de enkele omstandigheid dat in het verpleeghuis wonen wordt gecombineerd met een andere functie die de hoofdfunctie van het verpleeghuis als geheel vormt, uitsluit dat delen van de onroerende zaak op zichzelf beschouwd tot woning kunnen dienen of volledig dienstbaar kunnen zijn aan woondoeleinden. Die opvatting is niet juist. In een andere uitspraak van Hof Leeuwarden was het ontbreken van een volledige kookvoorziening bepalend geacht voor het karakter van de onroerende zaak als niet-woning. Ook die opvatting is niet juist. De Hoge Raad heeft beide uitspraken van het Hof vernietigd en de zaken verwezen naar Hof Arnhem.