De Wet op de Vennootschapsbelasting kent een faciliteit voor bedrijfsfusies. Een bedrijfsfusie is het samenvoegen van twee ondernemingen. De faciliteit is een uitwerking van een Europese richtlijn. Volgens deze richtlijn mag de faciliteit worden geweigerd als het doel van de fusie is het ontgaan of uitstellen van belastingheffing. De Nederlandse regeling bevat een dergelijke beperking. Op grond van deze beperking weigerde de inspecteur toepassing van de faciliteit bij een fusie tussen een BV die een modezaak dreef en een BV die eigenaar was van een van de winkelpanden waarin de modezaak werd gedreven. Deze laatste BV had geen andere activiteiten. De aandeelhouders van deze BV waren de ouders van de aandeelhouder van de andere BV. Door de fusie zou de modezaak worden overgedragen aan de BV die het winkelpand verhuurde. Om alle aandelen uiteindelijk bij de zoon te krijgen verleenden de ouders een koopoptie aan de zoon op hun aandelen. De weigering van de fusiefaciliteit was gebaseerd op het ontgaan van de overdrachtsbelasting die verschuldigd zou zijn bij een directe overdracht van het winkelpand en op het uitstellen van vennootschapsbelasting over het verschil tussen de boekwaarde en de waarde in het economische verkeer van het winkelpand. Hof Den Haag was van oordeel dat de bij de fusie betrokken BV’s er niet in geslaagd waren om te bewijzen dat de wens om overdrachtsbelasting te vermijden niet bepalend was voor de keuze voor een fusie. De Hoge Raad verwierp het ingestelde beroep in cassatie, maar stelde wel een prejudiciële vraag aan het Hof van Justitie EG. De overdrachtsbelasting is namelijk niet een van de belastingen die volgens de Europese fusierichtlijn niet mag worden geheven bij een bedrijfsfusie. De vraag is dan of het ontgaan van overdrachtsbelasting wel een reden kan zijn om de faciliteit te weigeren. Dat is een vraag van uitlegging van gemeenschapsrecht. De Hoge Raad houdt in afwachting van de uitspraak van het Hof van Justitie EG iedere verdere beslissing aan.