De Wet op de Omzetbelasting bevat een bepaling waarin staat dat omzetbelasting die op een factuur in rekening is gebracht terwijl er volgens de normale wettelijke regels geen omzetbelasting verschuldigd zou zijn, toch verschuldigd is door de enkele vermelding op de factuur. De Zesde EG-richtlijn bevat een vergelijkbare bepaling. De vraag is hoe deze bepaling moet worden uitgelegd wanneer een ondernemer (binnenlandse) omzetbelasting berekent op facturen die betrekking hebben op prestaties die in een andere lidstaat of in een land buiten de EU worden verricht. In het eerste geval is in het binnenland geen omzetbelasting verschuldigd maar wel in de andere lidstaat, eventueel door de afnemer vanwege een verleggingsregeling. Volgens de Hoge Raad ligt voor de hand dat deze bepaling niet van toepassing is als er buitenlandse omzetbelasting in rekening moet worden gebracht vanwege de plaats van de prestatie. Mocht in de andere lidstaat geen omzetbelasting verschuldigd zijn dan zou de bijzondere bepaling niet in het woonland maar in de andere lidstaat van toepassing moeten zijn. Voor zogenaamde derde landen, dat zijn niet-lidstaten, zou dit op dezelfde wijze moeten gebeuren aldus de Hoge Raad. De Zesde EG-richtlijn bevat geen bepalingen voor het geval er door een vergissing ten onrechte omzetbelasting op een factuur wordt vermeld. In voorkomende gevallen moeten de lidstaten daar een oplossing voor zoeken. Dat kan door de mogelijkheid van herziening te bieden van ten onrechte gefactureerde omzetbelasting. De vraag is of de lidstaten aan de mogelijkheid van herziening van ten onrechte gefactureerde omzetbelasting de voorwaarde mogen verbinden dat de opsteller van de factuur de onjuistheid in de factuur herstelt en deze herstelfactuur aan zijn afnemer uitreikt. De Hoge Raad heeft deze vragen voorgelegd aan het Hof van Justitie van de Europese Gemeenschappen.