Een ondernemer kocht in 1998 een oud schoolgebouw en verbouwde dit tot woning en atelier. Deze verbouwing was zo ingrijpend dat daardoor een nieuw onroerend goed ontstond. De ondernemer bracht de omzetbelasting die betrekking had op de bouw van het atelier als voorbelasting in aftrek. In 1999 begon de ondernemer met de exploitatie van een kunstzinnig centrum in het atelier. Hij richtte daartoe een samenwerkingsverband op met een aantal kunstenaars. De kunstenaars verzorgden cursussen in het atelier. Het samenwerkingsverband was eveneens ondernemer voor de BTW. De omzet van de ondernemer bestond uit vergoedingen die hij ontving van het samenwerkingsverband voor de door hem verrichte werkzaamheden. Het ter beschikking stellen van de lesruimten was onderdeel van zijn werkzaamheden. Zijn vergoeding voor alle werkzaamheden bestond uit een vast percentage van het door de docenten ontvangen cursusgeld. Eerder was dat een vast bedrag per uur naar gelang het aantal uren dat een docent gebruik maakte van een lesruimte. De belastingdienst legde een naheffingsaanslag omzetbelasting op aan de ondernemer gebaseerd op het standpunt dat het atelier vrijgesteld van BTW werd verhuurd. De ondernemer was van mening dat het totaal van zijn prestaties ten behoeve van het atelier als één (belaste) dienst voor de omzetbelasting moest worden aangemerkt. Volgens Hof Den Bosch had de ondernemer geen afspraken gemaakt met het samenwerkingsverband over een splitsing van de vergoedingen over afzonderlijke prestaties, aangezien hij telkens één bedrag voor het geheel in rekening bracht. De terbeschikkingstelling van de lesruimte was maar een klein onderdeel van de verrichte prestaties. Die prestatie was niet overheersend maar ging op in het geheel van prestaties. Dat geheel kwalificeerde het Hof als één niet splitsbare dienst die als zodanig in de heffing van de omzetbelasting moest worden betrokken. Het Hof vernietigde de naheffingsaanslag en veroordeelde de inspecteur tot het betalen van de proceskosten.