De Belastingdienst legde aan een instelling over de jaren 1995 tot en met 1999 naheffingsaanslagen loonbelasting en premieheffing op omdat de arbeidsverhoudingen tussen de instelling en de door haar ingehuurde docenten dienstbetrekkingen waren. De docenten en de instelling hadden zich steeds op het standpunt gesteld dat er geen dienstbetrekking tussen hen bestond. De instelling hield daarom geen loonbelasting of premies in op de betalingen aan de docenten. In een brief aan de docenten deelde de instelling mee dat zij de helft van het hen toekomende honorarium niet zou uitbetalen, maar zou reserveren voor de eventuele afdracht van loon- en premieheffing in samenhang met de opgelegde naheffingsaanslag. Een in België wonende docent maakte bezwaar tegen de inhouding bij de instelling en stelde deze aansprakelijk voor zijn inkomensderving. De rechtbank wees de vordering tot schadeloosstelling af, maar in hoger beroep wees Hof Den Haag de vordering toe. Weliswaar kan een inhoudingsplichtige nageheven belasting en premies volksverzekering verhalen op de werknemer, maar de vraag was of de werkgever onder deze omstandigheden zijn verhaalsrecht kon verwezenlijken. Het Hof beantwoordde deze vraag ontkennend. Door geen loonbelasting in te houden verzuimde de instelling haar plicht. De docent trof geen enkel verwijt. De docent merkte de betalingen voor zijn werkzaamheden als inkomsten uit zelfstandige arbeid aan en betaalde daarover in België de verschuldigde belasting. Het verhalen van de naheffing op de docent zou blijvende dubbele belastingbetaling tot gevolg hebben omdat zowel in België als in Nederland volgens de regels belasting was geheven. Het Hof vond dat een onredelijke uitkomst.Volgens het Hof was de docent door de aangekondigde tekortkoming in de nakoming van haar betalingsverplichting door de instelling niet verplicht om de overeengekomen lessen te geven. De daardoor ontstane schade bedroeg ƒ 19.800 en kwam voor rekening van de instelling.