Een van de belastingen die gemeenten mogen heffen is de precariobelasting. Dat is een belasting op het hebben van leidingen en dergelijke onder, op of boven voor de openbare dienst bestemde gemeentegrond. Een bedrijf dat industriële gassen en andere chemische producten fabriceerde en verhandelde had met vergunning van de gemeente leidingen gelegd in gemeentegrond. Het merendeel daarvan lag in speciale kabel- en leidingstroken. De bovengrondse stukken van de leidingen waren omheind met een hekwerk. Aan de rand van de leidingstroken stonden bordjes met de tekst "Kabelstrook, gevaarlijke leidingen, verboden toegang". De leidingstroken hadden formeel geen bestemming. Hof Den Haag was van oordeel dat ten onrechte een aanslag precariobelasting was opgelegd omdat de gemeentegrond waarin de leidingen van het bedrijf lagen niet voor de openbare dienst bestemd was. Het Hof baseerde dat oordeel op de constatering dat de leidingstroken voor het publiek niet toegankelijk waren. De Hoge Raad deelde deze opvatting niet. Toegankelijkheid voor het publiek is geen noodzakelijke voorwaarde voor de bestemming openbare dienst. Toegankelijkheid voor het publiek is alleen vereist als dat nodig is om de publieke functie van gemeentegrond te vervullen, zoals bij een openbare weg.