Inkomsten uit arbeid zijn normaliter in het woonland belast, ongeacht waar de inkomsten worden verdiend. Wanneer de inkomsten in een ander land dan het woonland worden verdiend, zal dat andere land ook belasting willen heffen over deze inkomsten. Verdragen ter voorkoming van dubbele belastingheffing bevatten vaak een regeling voor deze gevallen. De Hoge Raad heeft in een arrest uit 2005 aangegeven welk deel van het inkomen aan het werkland wordt toegerekend als de splitsing van het inkomen niet blijkt uit de salarisspecificatie. Het jaarloon moet dan naar tijdsevenredigheid worden verdeeld. Het aan de in de werkstaat verrichte arbeid toe te rekenen loon is gelijk aan het jaarloon, vermenigvuldigd met het aantal in de werkstaat gewerkte dagen en gedeeld door het aantal werkbare dagen. Het aantal werkbare dagen is het totaal van dagen in een kalenderjaar, verminderd met de weekeinddagen, het afgesproken aantal vakantiedagen en de feestdagen waarop niet wordt gewerkt. In eerdere arresten was de Hoge Raad van een andere berekeningswijze uitgegaan. Volgens Hof Amsterdam geldt de nieuwe richtlijn voor binnenlands en voor buitenlands belastingplichtigen. Een belastingplichtige die de voor hem gunstiger oude methode wenste te gebruiken kreeg ongelijk van het Hof. Vóór het wijzen van het arrest uit 2005 was geen sprake van door de belastingdienst gevoerd beleid waarin de dagenbreuk volgens het standpunt van de belastingplichtige werd berekend, maar van belastingheffing volgens de tot de datum van het arrest geldende rechtsopvatting. Het beroep op gevoerd beleid ging daarom niet op.