<P style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt">De Gemeentewet staat toe dat gemeenten een reclamebelasting heffen voor het plaatsen van openbare aankondigingen die zichtbaar zijn vanaf de openbare weg. </P>
<P style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt">&nbsp;</P>
<P style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt">De gemeente Hoorn stelde een reclamebelasting in op verzoek van de plaatselijke ondernemersfederatie. De achterliggende gedachte van het verzoek van de federatie was dat op die manier alle ondernemers zouden meebetalen aan gezamenlijke diensten en activiteiten. De tarieven waren niet alleen afhankelijk van de omvang van de aankondigingen, maar ook van het gebied binnen de gemeente waar zij waren aangebracht. De gemeente stortte de opbrengst van de reclamebelasting in een lokaal ondernemersfonds. </P>
<P style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt">De rechtbank was van oordeel dat de gemeente haar bevoegdheid om een reclamebelasting in te stellen had gebruikt voor andere doeleinden en dat de tariefstelling willekeurig en onredelijk was. Daarom waren de belastingverordening en de bijbehorende tarieventabel onverbindend.</P>
<P style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt">&nbsp;</P>
<P style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt">In hoger beroep ging het om de vraag of de verordening en de daarin opgenomen tariefdifferentiatie verbindend waren. Onder verwijzing naar een recent arrest van de Hoge Raad is Hof Amsterdam van oordeel dat het een gemeente vrijstaat in het gehele grondgebied een reclamebelasting te heffen en voor een gedeelte van het grondgebied een hoger tarief te hanteren, mits daarvoor een objectieve en redelijke rechtvaardiging bestaat. Volgens het hof voldeed de gemeente Hoorn aan die voorwaarde omdat de belastingplichtigen in het begrensde gebied met hogere tarieven meer profijt konden hebben van de activiteiten en voorzieningen die met de opbrengst van de belasting werden gefinancierd.</P>