Bij de verbouwing van de stal van een boerderij tot woonhuis moest iemand aan de gemeente rioolaansluitrecht betalen. De gemeente waarbinnen de boerderij was gelegen kende een hoog en een laag tarief voor het rioolaansluitrecht. Het hoge tarief gold voor nieuwbouwwoningen; het lage voor bestaande percelen waar al een voorziening voor de opvang van afvalwater aanwezig was. De gemeente paste het hoge tarief toe in dit geval. Hof Arnhem was van oordeel dat de gemeente ten onrechte onderscheid maakte tussen gelijke gevallen en verminderde het aansluitrecht tot het lage tarief. Buiten kijf stond dat door de verbouwing van de voormalige stal een nieuwe woning was ontstaan. De Hoge Raad was het met het oordeel van het Hof niet eens. Tussen bestaande percelen en nieuw te bouwen woningen bestonden voldoende verschillen die het gehanteerde tariefverschil rechtvaardigden. De Hoge Raad vond dat rekening gehouden mocht worden met de aanwezigheid op bestaande percelen van adequate voorzieningen voor de afvoer van afvalwater en met de kosten van verwijdering of sanering daarvan als gevolg van de rioolaansluiting.Er was evenmin sprake van willekeurige en onredelijke belastingheffing. Bestaande percelen hadden door de aanwezigheid van voorzieningen minder profijt van de rioolaansluiting dan nieuw te bouwen woningen. Door daarmee rekening te houden bij de vaststelling van de tarieven was de gemeenteraad niet te ver gegaan. Volgens de Hoge Raad had de gemeente terecht het hoge tarief in rekening gebracht.