In verband met een lopend reorganisatietraject had een werkgever een sociaal plan opgesteld voor werknemers die als gevolg van de reorganisatie bij de werkgever moesten vertrekken. Het plan gold niet alleen voor gedwongen ontslagen maar ook voor werknemers die nadat zij hadden gehoord dat hun functie zou vervallen uit eigen beweging vertrokken bij de werkgever. Een werknemer die te horen had gekregen dat zijn functie zodanig zou worden gewijzigd dat hij daarvoor niet in aanmerking kwam omdat hij niet voldeed aan de (zwaardere) functie-eisen, deed een beroep op toepassing van de regeling. In een brief van de werkgever was hem duidelijk gemaakt dat zijn taak in het eerste kwartaal van 2005 zou eindigen. Omdat er voor de werknemer niet direct een andere functie beschikbaar was werd parallel aan de zoektocht naar een andere functie binnen het bedrijf gesproken over een vertrekregeling. In dat kader stuurde de werkgever hem het sociaal plan toe. Kort voor het einde van het eerste kwartaal 2005 diende de werknemer zijn ontslag in omdat hij elders een baan had aangenomen. De werkgever weigerde hem een uitkering conform het sociaal plan met als argument dat er wel een geschikte functie beschikbaar was. De kantonrechter was snel klaar met dit verweer. De brief van de werkgever hield overduidelijk de mededeling in dat de functie van de werknemer per ultimo maart 2005 zou vervallen. Gelet op de inhoud van deze brief en het zonder enig voorbehoud toezenden van het sociaal plan mocht de werknemer ervan uitgaan dat op zijn situatie het sociaal plan van toepassing was. Volgens de kantonrechter was feitelijk en juridisch voldaan aan de voorwaarden voor toepassing van het sociaal plan. Overeenkomstig de daarin opgenomen regeling bij opzegging door de werknemer stelde de kantonrechter de vergoeding vast op een bedrag van € 125.000.