De eigenaar van een woning maakte bezwaar tegen de aan hem in het jaar 2003 opgelegde aanslag in de onroerende zaakbelastingen omdat hij van mening was dat de in het jaar 2001 vastgestelde waarde van de woning niet meer juist was. De gemeente merkte het bezwaar aan als een verzoek om herziening van de WOZ-beschikking. De wet kent de mogelijkheid van een herziene beschikking wanneer er omstandigheden zijn die een tussentijdse aanpassing van de WOZ-waarde rechtvaardigen. Dat verzoek wees de gemeente af. Hof Leeuwarden verklaarde het tegen deze uitspraak ingestelde beroep ongegrond. De afwijzing van het verzoek hield volgens het Hof in dat de gemeente geen nieuwe beschikking had gegeven. De gemeente was niet verplicht om een (afwijzende) voor bezwaar vatbare beschikking te geven. De Hoge Raad was het niet eens met de redenering van het Hof. Onder verwijzing naar de wetsgeschiedenis moest de uitspraak op het bezwaar worden aangemerkt als een schriftelijke weigering om een herziene WOZ-beschikking te nemen. Een dergelijke schriftelijke weigering moet worden gelijkgesteld met een voor bezwaar vatbare beschikking. Dat had tot gevolg dat tegen de beschikking geen beroep moest worden ingesteld bij het Hof, maar dat een bezwaarschrift moest worden ingediend bij de gemeente. Het Hof had het beroepschrift zo spoedig mogelijk moeten doorzenden aan de gemeente.