<P style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt">Een van de belastingen die gemeenten mogen heffen is de precariobelasting. Dat is een belasting op het hebben van leidingen en dergelijke onder, op of boven voor de openbare dienst bestemde gemeentegrond. </P>
<P style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt">Een bedrijf dat industriële gassen en andere chemische producten fabriceerde en verhandelde had met vergunning van de gemeente leidingen gelegd in gemeentegrond. Het merendeel daarvan lag in speciale kabel- en leidingstroken. De bovengrondse stukken van de leidingen waren omheind met een hekwerk. </P>
<P style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt">Hof Den Haag was van oordeel dat ten onrechte een aanslag precariobelasting was opgelegd omdat de gemeentegrond waarin de leidingen van het bedrijf lagen niet voor de openbare dienst bestemd was. Het Hof baseerde dat oordeel op de constatering dat de leidingstroken voor het publiek niet toegankelijk waren. De Hoge Raad deelde deze opvatting niet. Toegankelijkheid voor het publiek is geen noodzakelijke voorwaarde voor de bestemming openbare dienst. Toegankelijkheid voor het publiek is alleen vereist als dat nodig is om de publieke functie van gemeentegrond te vervullen, zoals bij een openbare weg.</P>
<P style="MARGIN: 0cm 0cm 0pt">Na verwijzing was nog in geschil of het verschil in tarieven in strijd was met het gelijkheidsbeginsel. Voor bepaalde kabels en gasbuizen gold een tarief van 0,44 euro per meter, voor andere leidingen was het tarief 5,24 euro per meter. Volgens Hof Amsterdam was sprake van gelijke gevallen. Daarom moest onderzocht worden of er een objectieve en redelijke rechtvaardigingsgrond bestond voor dit verschil in behandeling. Het Hof zag een rechtvaardiging in de toepassing van het lage tarief op leidingen voor het transport van eerste levensbehoeften. De niet onder dit tarief vallende buizen en leidingen dienden voor het transport van andere zaken. Het Hof was van oordeel dat het gelijkheidsbeginsel niet werd geschonden.</P>