Of een door een ondernemer ontvangen schadevergoeding voor door hem opgelopen letsel als gevolg van een ongeval tot het belastbare inkomen behoort of niet is afhankelijk van de vraag of hij de schadevergoeding heeft gehad ter compensatie van een blijvend verlies aan arbeidsvermogen in het algemeen of ter vervanging van gederfde of te derven winst uit zijn onderneming. Voor het antwoord op die vraag is niet doorslaggevend of de jaarstukken van de onderneming (lees: de winst) als uitgangspunt is genomen voor de berekening van het bedrag van de schadevergoeding. Bepalend is de bedoeling van partijen. Deze bedoeling kan blijken uit de correspondentie naar aanleiding van het ongeval en uit een eventueel opgestelde vaststellingsovereenkomst. De omstandigheid dat iemand ondanks blijvend letsel toch in staat is om zelfstandig inkomen te genereren heft zijn verlies aan arbeidsvermogen in het algemeen niet op. Onder arbeidsvermogen wordt immers ook begrepen het vermogen om de specifieke werkzaamheden te verrichten die iemand vóór het ongeluk uitvoerde. Dat is geen reden om een uitgekeerde schadevergoeding te belasten. In een voorkomend geval had een ondernemer ruim 8 jaar na een ongeval nog steeds een functiebeperking van zijn linkerelleboog en een verminderde belastbaarheid van zijn rechtervoet. Door het opgelopen letsel was de ondernemer niet meer in staat zijn oude werkzaamheden te verrichten. Er was derhalve sprake van een blijvend verlies aan arbeidsvermogen. Hof Arnhem vond op grond daarvan aannemelijk dat de gehele schadevergoeding was bedoeld tot goedmaking van het verlies aan arbeidsvermogen en dus onbelast was.