Sinds de invoering van de Wet IB 2001 zijn kosten die verband houden met de dienstbetrekking niet meer aftrekbaar. Onder de tot 1 januari 2001 geldende regeling waren deze zogenaamde verwervingskosten wel aftrekbaar, hetzij in de vorm van een forfaitair bedrag, hetzij in de vorm van de (hogere en aannemelijk gemaakte) werkelijke kosten. Nog wel aftrekbaar is zogenaamd negatief loon. Het verschil tussen verwervingskosten en negatief loon ligt in de verplichting tot betaling ten opzichte van de werkgever, die bij verwervingskosten ontbreekt. Een werkgever werd, door fouten van zijn administrateur, geconfronteerd met MINAS-aanslagen. Had de administrateur geen fouten gemaakt, dan zouden er geen aanslagen zijn opgelegd. De administrateur betaalde de aanslagen uit eigen zak. De werkgever weigerde vervolgens de betaling over te nemen. De belastingdienst weigerde de aftrek van deze betaling wegens het ontbreken van een verplichting jegens de werkgever en merkte de betaling aan als – niet aftrekbare - verwervingskosten. Op grond van het Burgerlijk Wetboek was de werknemer wettelijk verplicht om de door hem veroorzaakte schade aan zijn werkgever te vergoeden. Omdat de werknemer de MINAS-aanslagen niet meer ongedaan kon (laten) maken, was nakoming van zijn verplichtingen uit zijn arbeidsovereenkomst over de betreffende periode niet meer onmogelijk en hoefde de werkgever hem niet aansprakelijk te stellen voor de geleden schade. De rechtbank achtte niet van belang dat de werknemer niet aan de werkgever had betaald maar direct aan de belastingdienst om zijn fouten te verdoezelen en zijn baan te behouden. De betaling had het karakter van een verplichte schadevergoeding en vormde daarom negatief loon.