Onder de tot 1 januari 2001 geldende wet op de inkomstenbelasting bestond er een faciliteit voor de uitbreiding van kapitaal in bepaalde situaties, de zogenaamde herkapitalisatieregeling. Afhankelijk van het dividendverleden van een vennootschap konden winstreserves in aandelenkapitaal worden omgezet en worden uitgereikt aan de aandeelhouders tegen een bescheiden belastingtarief. Op het terugdraaien van een herkapitalisatie door verkleining van het aandelenkapitaal binnen 10 jaar staat een sanctie in de vennootschapsbelasting. Deze sanctie bedraagt 50% van de kapitaalsverkleining. Een beleggingsmaatschappij keerde in 1996 dividend uit in de vorm van aandelen voor een nominaal bedrag van € 72.605. Deze dividenduitkering werd aangemerkt als een herkapitalisatie. In 2001 besloot de algemene vergadering van aandeelhouders het geplaatste aandelenkapitaal te verminderen tot het wettelijke minimumkapitaal van € 18.000. Deze vermindering vond plaats in 2002. De inspecteur verhoogde de aanslag vennootschapsbelasting 2002 met 50% van de kapitaalsverkleining. De vennootschap bestreed deze heffing. Volgens haar was de heffing een straf die niet aan haar maar aan de aandeelhouders opgelegd moest worden. De rechtbank wees deze stelling af. Het ging namelijk niet om een strafrechtelijke bepaling en dus niet om een straf, maar om een maatregel ter voorkoming van schade door te lage belastingheffing. De wetgever is daarbij binnen de hem toegemeten beleidsvrijheid gebleven door de uiteindelijke heffing op te leggen aan een ander dan de persoon die destijds heeft geprofiteerd van de regeling.