In een arrest uit 1999 heeft de Hoge Raad een uitleg gegeven van de definitie van economische eigendom zoals die destijds in de Wet op de Belastingen van Rechtsverkeer was opgenomen. Om de overdracht van de economische eigendom van een onroerende zaak te kunnen belasten moest zowel het risico van waardeverandering als het risico van tenietgaan worden overgedragen. In een procedure voor Hof Arnhem was in geschil of in een akte waarin een BV de blote economische eigendom van de onroerende zaak overdroeg aan haar DGA ook ten minste enig risico van tenietgaan werd overgedragen. Volgens de akte bleef het risico van tenietgaan bij de BV tot het moment van de juridische levering. De akte bevatte echter een bepaling over de verzekering van het pand, waarin stond dat de DGA een deel van de premie moest vergoeden aan de BV omdat door deze verzekering ook een voor rekening van de DGA komend risico van beschadiging was gedekt. De DGA had echter na de overdracht geen deel van de verzekeringspremie aan de BV vergoed. Toen het pand gedeeltelijk afbrandde kwam de schade, voor zover deze niet door de verzekering werd gedekt, voor rekening van de BV. Het Hof vond aannemelijk dat koper en verkoper wilden dat het risico van beschadiging en tenietgaan volledig voor rekening van de verkoper bleef. Het Hof merkte de bepaling in de akte over de verzekeringspremies aan als een niet zo door partijen bedoelde standaardbepaling die door het feitelijk handelen van partijen en door de specifieke bepalingen over het vruchtgebruik van de BV in de akte buiten werking was gebleven. Het Hof vernietigde de uitspraak op het bezwaarschrift en de opgelegde naheffingsaanslag.