Een werknemer reist voor zijn werk iedere dag van zijn woning naar de in dezelfde plaats gelegen werkplek. Gemiddeld genomen op een dag per week rijdt hij van kantoor door naar de hoofdvestiging van zijn werkgever en vandaar terug naar kantoor en vervolgens naar huis. In geschil was of de reis van kantoor naar de hoofdvestiging was aan te merken als woon-werkverkeer en dus tegen forfaitaire bedragen vergoed kon worden of dat de reis als zakelijke kilometers viel aan te merken en dus tegen destijds ƒ 0,60 per kilometer mocht worden vergoed. Het Hof stelde in de verwijzingsuitspraak vast, dat de reizen onder het woon-werkverkeer vallen en niet als zakelijke kilometers vergoed konden worden.