De belastingdienst legde tegelijk met een navorderingsaanslag inkomstenbelasting over 1992 een boete op. Na gedeeltelijke kwijtschelding bedroeg de boete 50 % van de nagevorderde belasting. In de daarop volgende procedure ging Hof Arnhem niet in op de stelling dat de boete moest worden vernietigd of verminderd wegens overschrijding van de redelijke termijn. Volgens de Hoge Raad was dat ten onrechte. De uitspraak van het Hof was op dit punt onvoldoende gemotiveerd. De inspecteur had op 10 december 1997 zijn voornemen om een boete op te leggen meegedeeld. Het Hof deed pas bijna vijf jaar later uitspraak, ondanks dat er geen bijzondere omstandigheden waren die een zo lange duur van de berechting voor het Hof rechtvaardigden. De berechting van de zaak voor het Hof had niet plaatsgevonden binnen een redelijke termijn als bedoeld in het EVRM . De duur van de procedure voor de Hoge Raad leverde een verdere overschrijding van de redelijke termijn op. De Hoge Raad schold van de resterende boete nog eens 20 % kwijt.