Een werknemer die verwijtbaar werkloos wordt heeft geen recht op een WW-uitkering. Volgens de wet is een werknemer verwijtbaar werkloos als hij op grond van een hem verwijtbare, dringende reden is ontslagen. Als het UWV een WW-uitkering weigert omdat aan de werkloosheid een dringende reden ten grondslag ligt, moet de rechter in een procedure onderzoeken of er inderdaad een dringende reden was voor het ontslag. Het Burgerlijk Wetboek geeft geen uitputtende opsomming van dringende redenen. Per individueel geval moet worden beoordeeld of daarvan sprake is. Zo kunnen de aard van de dienstbetrekking, de duur daarvan en de wijze waarop de werknemer zijn dienstbetrekking heeft vervuld invloed hebben op de beoordeling van de reden voor ontslag. Nadat vaststaat dat sprake is van een dringende reden moet worden getoetst of de dringende reden de werknemer verweten kan worden. De Centrale Raad van Beroep stelde in een procedure vast dat de kritiek van de werkgever op het functioneren van een ontslagen werknemer niet werd ondersteund door verslagen van functioneringsgesprekken of door beoordelingen van de werknemer. De werknemer had gewerkt tot op de dag waarop de ontbindingsprocedure door de kantonrechter werd behandeld. Volgens de Centrale Raad van Beroep ontbrak in dit geval een dringende reden en had het UWV dus ten onrechte aangenomen dat de werknemer verwijtbaar werkloos was. Dat betekende dat er geen reden was om hem een WW-uitkering te weigeren.