Onder de wet inkomstenbelasting 1964 waren reiskosten voor de uitoefening van de dienstbetrekking aftrekbaar. Voor het woon-werkverkeer gold een forfaitaire regeling. Op basis van die regeling werden de kosten afhankelijk van de afstand en het aantal keren per week, dat werd gereisd, op een vast bedrag gesteld. Een politieman, die gebruik kon maken van gratis openbaar vervoer, bracht het voor hem geldende forfaitaire bedrag in aftrek. De inspecteur weigerde de aftrek, omdat hij geen kosten maakte. Het Hof stond de aftrek toe, omdat bij een forfaitaire regeling de hoogte van de kosten niet ter zake doet.