Iemand maakte wasmodellen voor een gieterij om daarmee bronzen kunstvoorwerpen te kunnen gieten. Hij deed dat op aanwijzingen van de kunstenaars, die de beelden ontwierpen. Hij factureerde aan de gieterij met toepassing van het lage tarief omzetbelasting, dat van toepassing is op kunstvoorwerpen. Naar het oordeel van de Hoge Raad was deze ondernemer echter geen kunstenaar. De door hem vervaardigde wasmodellen konden mogelijk als kunstvoorwerpen worden aangemerkt, maar daarmee was hij nog niet de maker van die kunstvoorwerpen. De maker van de kunstvoorwerpen is de ontwerper. Dat hoeft niet noodzakelijkerwijs degene te zijn die de productie voor zijn rekening neemt. In dit geval was de maker degene op wiens aanwijzingen de producent van de wasmodellen werkte. De levering van de wasmodellen viel niet onder het lage maar onder het normale tarief.