Een horeca-ondernemer werkte met een aantal oproepkrachten. Die betaalde hij voor hun werk het wettelijke minimumloon. Dat loon lag lager dan het laagste loon volgens de horeca-CAO. Alleen voor zogenaamde hulpkrachten is toegestaan om een lager loon dan het CAO-loon te betalen. Hulpkrachten zijn werknemers die uitsluitend als vakantiewerker tijdens de vakanties van het dagonderwijs en/of op vrijdag na 17.00 uur en/of in de weekends bepaalde werkzaamheden uitvoeren. Het is toegestaan dat een bedrijf op één vaste dag in de week hulpkrachten inzet vanaf 17.00 uur. De horeca-ondernemer zette zijn oproepkrachten volgens de werkroosters structureel in op wisselende dagen buiten het weekeinde en vrijdag en ook vóór 17.00 uur. Dat betekende, dat zij recht had op betaling van het CAO-loon. Volgens de Centrale Raad van Beroep mocht het UWV daarom premies werknemersverzekeringen naheffen over het verschil tussen het CAO-loon en het wettelijke minimumloon. Dat volgde uit het Fooienbesluit, waarin was bepaald dat de werknemer die niet ten minste het voor hem geldende minimumloon volgens de Horeca-CAO ontvangt, geacht wordt in aanvulling daarop fooien te ontvangen tot het bedrag van dat bedoelde minimumloon.