Volgens hof Leeuwarden was een particuliere penitentiaire inrichting ondernemer voor de omzetbelasting. De activiteiten van de inrichting werden betaald uit een subsidie van het ministerie van Justitie. Het Hof merkte die activiteiten aan als diensten die in het economische verkeer en tegen vergoeding werden verricht aan een andere rechtspersoon. Dat die vergoeding bestond uit een subsidie vond het Hof niet van belang. De Hoge Raad deelde de opvatting van Hof Leeuwarden niet. Verbintenissen die de bevoegde nationale autoriteiten geen voordeel opleveren waardoor zij als verbruikers van een dienst kunnen worden aangemerkt zijn volgens jurisprudentie van het Hof van Justitie EG geen diensten voor de omzetbelasting. De werkzaamheden van de penitentiaire inrichting leverden de subsidiegever geen voordeel op en dus zijn zij geen economische activiteiten en daarmee geen diensten in de zin van de wet op de omzetbelasting. Omdat de inrichting geen andere inkomsten had ontbrak het ondernemerschap voor de omzetbelasting. Onder die omstandigheden kon de integratieheffing niet aan de orde zijn. De aan de inrichting opgelegde naheffingsaanslag heeft de Hoge Raad daarom vernietigd.