Iemand werkte in loondienst. Zijn salaris bestond uit een vast gedeelte een variabel gedeelte. Voor het variabele gedeelte werd aan de hand van de door hem behaalde omzet een bruto provisie berekend. Daarop kwamen alle kosten die zijn werkgever voor hem maakte in mindering. Die kosten bestonden uit het bruto vaste salaris, de werkgeverslasten, de onkostenvergoeding en een bedrag aan autokosten. Het saldo werd in overleg met de werkgever uitgekeerd aan de werknemer. Het bedrag aan autokosten, dat ten laste van de bruto provisie kwam, bedroeg f 25.063 in het jaar 2000. In zijn aangifte gaf hij een bijtelling voor privé-gebruik auto aan, waarop hij het bedrag van ƒ 25.063 als eigen bijdrage in mindering bracht. De bijtelling kwam daarmee op nihil; het verschil tussen 20% van de cataloguswaarde en de “eigen bijdrage” trok hij af als beroepskosten. De inspecteur weigerde die aftrek. Omdat bij de aangifte 1992 deze werkwijze uitdrukkelijk was geaccepteerd door de belastingdienst mocht de werknemer erop vertrouwen, dat de aftrek ook in 2000 zou worden geaccepteerd.