Een handelaar in kampeerauto’s liet in april 2001 vijf kampeerauto’s registreren. Een van deze auto’s werd tijdelijk verhuurd en daarna verkocht aan een Duitse afnemer. Tijdens de verhuurperiode werd de auto in Nederland gebruikt. De handelaar betaalde slechts 4% van de wettelijk verschuldigde BPM in verband met de korte gebruiksperiode in Nederland. De belastingdienst legde een naheffingsaanslag op voor het verschil, omdat de wet geen teruggaafregeling bij uitvoer kent van (een gedeelte van) de betaalde BPM. Volgens de Hoge Raad leidt het ontbreken van een teruggaafregeling er niet toe dat de regeling in strijd is met het verbod op ongelijke behandeling uit het EG-verdrag. Volgens vaste rechtspraak van het Hof van Justitie EG heeft het verbod betrekking op nationale maatregelen die de binnenlandse handel en de uitvoerhandel van een lidstaat ongelijk behandelen. Volgens de Hoge Raad doet zich een dergelijke ongelijke behandeling bij de BPM niet voor omdat voor alle auto's die in Nederland worden geregistreerd BPM moet worden betaald en in geen geval wordt teruggegeven. De BPM is een eenmalige belasting die geen verband houdt met de duur of de intensiteit van het gebruik van de auto in Nederland. Per 1 februari 2007 bevat de BPM overigens een teruggaafregeling bij export.