Een levensverzekeringsmaatschappij verkocht onder meer individuele koopsompolissen. Dat zijn levensverzekering, die tegen een eenmalige betaling een recht op uitkering in de toekomst geven, afhankelijk van het al dan niet in leven zijn van de verzekerde. Bij de totstandkoming van de overeenkomsten werd rekening gehouden met de marktrente als die hoger was dan de gehanteerde rekenrente van 4%. Dat gebeurde door het verlenen van een rentestandskorting. Bij de berekening van de premiereserve is de maatschappij uitgegaan van een rekenrente van 4% en niet van de gehanteerde hogere marktrente. Dat heeft tot gevolg, dat de maatschappij uitging van te hoge verplichtingen en dus een te lage winst. Naar het oordeel van Hof Amsterdam heeft de maatschappij de premiereserve niet juist berekend. Volgens het Hof moet op grond van het tussen verzekeringsmaatschappijen en het ministerie van Financiën gesloten Convenant de premiereserve worden berekend aan de hand van de feitelijk gehanteerde rente. Dat is de rente waarop de koopsom en de polisvoorwaarden zijn gebaseerd. Tegenover de te hoge verplichting uit de premiereserve stond een actiefpost op de balans voor rentestandskortingen. Die werd overeenkomstig het convenant afgeschreven in een aantal jaar. Omdat de gemiddelde looptijd van de koopsompolissen echter langer was dan de afschrijvingsperiode ontstond een verschuiving in de winst. Op grond van het vertrouwensbeginsel liet het Hof toch deze berekeningswijze in stand. Bij controles van de belastingdienst was uitgebreid aandacht besteed aan de waardering van de individuele koopsomverzekeringen. Dat had niet tot correcties geleid. Ook was door het verbond van levensverzekeraars en de Verzekeringskamer correspondentie gevoerd met het ministerie van Financiën. Volgens het Hof mocht de verzekeringsmaatschappij uit de correspondentie en de controlerapporten afleiden, dat de gekozen methode van winstberekening acceptabel was.