Een eigenaar van een gemeubileerde woning op een bungalowpark werd door de gemeente betrokken in de forensenbelasting. Forensenbelasting mag door een gemeente worden geheven van mensen die niet in de gemeente wonen maar daar wel op 90 dagen of meer in een jaar de beschikking hebben over gemeubileerde woonruimte. Eigenaren die hun recreatiewoningen verhuurden via de exploitant van het park ontvingen geen aanslag forensenbelasting omdat in die gevallen niet aan de 90-dageneis zou zijn voldaan. De eigenaar meende dat de aanslag hem in strijd met het gelijkheidsbeginsel was opgelegd. Volgens de Hoge Raad moet er vanuit worden gegaan dat een gemeubileerde woning die bestemd is voor verhuur maar die ook door de eigenaar wordt gebruikt, beschikbaar is voor eigen gebruik voor het gedeelte van het jaar dat eigen gebruik niet in verband met verhuur of aan derden toegekende rechten tot verhuur is uitgesloten. Op grond van dat oordeel van de Hoge Raad was het door de gemeente gevoerde beleid om geen aanslag forensenbelasting op te leggen aan een eigenaar die zijn woning via de exploitant aanbood voor de verhuur niet juist. Ondanks de exploitatieovereenkomst was het immers mogelijk dat eigenaren hun woning meer dan negentig dagen per jaar voor eigen gebruik beschikbaar hadden. Het beleid van de gemeente was echter niet bewust begunstigend, maar berustte op een onjuiste uitlegging van de exploitatieovereenkomst door de gemeente. Hof Arnhem vond aannemelijk dat zonder die onjuiste uitlegging de gemeente ander beleid zou hebben gevoerd. Dat betekende dat een beroep op het gelijkheidsbeginsel over een tijdvak vóórdat de onjuistheid vaststond niet kon worden gehonoreerd.