<P>Een werkgever is wettelijk verplicht het loon van een werknemer bij ziekte of arbeidsongeschiktheid door te betalen. Bij voortdurende arbeidsongeschiktheid heeft de werknemer na twee jaar loondoorbetaling recht op een sociale verzekeringsuitkering. Het UWV, de uitkerende instantie, kan de werkgever als sanctie de verplichting opleggen om het loon langer door te betalen als de werkgever onvoldoende re-integratieactiviteiten onderneemt. <BR>Een procedure voor de Centrale Raad van Beroep had betrekking op een aanvankelijk opgelegde loonsanctie voor een periode van vier maanden, die later werd ingetrokken door het UWV. De werkgever verzocht de Centrale Raad van Beroep het UWV te veroordelen in de proceskosten en tot vergoeding van de schade. De werkgever berekende de schade op het ten onrechte doorbetaalde loon en een bedrag aan accountantskosten. Het UWV wilde niet meer dan 70% van het doorbetaalde loon vergoeden, ook niet als de werkgever op grond van de CAO of uit sociale overwegingen 100% had doorbetaald. Volgens het UWV was dat deel van de schade geen gevolg van het onrechtmatige sanctiebesluit. </P>
<P>De Centrale Raad van Beroep deelde de opvatting van het UWV dat de opgelegde loondoorbetalingsverplichting niet meer inhield dan de verplichting om gedurende die periode aan de werknemer 70% van het vastgestelde loon te betalen, maar niet minder dan het wettelijke minimumloon. De over dit deel van het loon opgebouwde vakantietoeslag en de werkgeverslasten waren wel onderdeel van de geleden schade. Ten aanzien van de geclaimde accountantskosten was de Centrale Raad van Beroep van oordeel dat niet aannemelijk was dat deze kosten het gevolg waren van later vervallen besluiten van het UWV. </P>