In het verleden heeft de wetgever door de invoering van de Wet faciliteit voor de zeevaart de concurrentiepositie van de Nederlandse zeescheepvaart willen verbeteren door de loonkosten van de zeevarenden te verlagen. De werkgever had recht op een fictieve kostenaftrek van 35% van het loon. Het voordeel hiervan kwam niet bij de zeevarende terecht maar bij de werkgever. Dit uitgangspunt is bij de vervanging van de faciliteit door de afdrachtvermindering zeevaart gehandhaafd. Samenloop van de zogenaamde Nedecoregeling die uitgezonden werknemers het recht geeft op aftrek van een forfaitair bedrag aan kosten die verband houden met verblijf in het buitenland en de afdrachtvermindering zeevaart is uitgesloten vanwege het cumulerende effect. Volgens de Hoge Raad in een arrest uit 2005 is die uitsluiting van samenloop niet onredelijk. Uit het arrest volgt dat de Hoge Raad ervan uitgaat dat het geval van een zeevarende, werkzaam op een Nederlands schip in het buitenland, vergelijkbaar is met een niet zeevarende werknemer die voldoet aan de vereisten voor toepassing van de Nedecoregeling.