Wanneer de Belastingdienst bij het vaststellen van een aanslag een zogenaamde schrijf- of typefout maakt kan deze worden hersteld door het opleggen van een navorderingsaanslag, ook al is er geen zogenaamd nieuw feit. Dat geldt niet voor fouten die het gevolg zijn van een bepaalde werkwijze waarvoor de Belastingdienst heeft gekozen. In een dergelijk geval zijn de gevolgen van de keuze voor die werkwijze voor rekening van de Belastingdienst. Voorbeelden zijn fouten als gevolg van de keuze voor een onzorgvuldige werkwijze met beperkte controle of van het laten verwerken van gegevens door personen met onvoldoende vakkennis en zonder voldoende instructie. Een systeemfout in de automatisering van de Belastingdienst leidde ertoe dat ten onrechte geen aanslag successierecht werd opgelegd, ondanks de eerdere mededeling dat zou worden afgeweken van de aangifte met een opgave van het te betalen belastingbedrag. Nadat de adviseur tot tweemaal toe de inspecteur om opheldering had gevraagd deelde deze mee, dat alsnog een aanslag zou worden opgelegd. Dezelfde systeemfout leidde tot een tweede beschikking om geen aanslag op te leggen. De adviseur vroeg nogmaals om opheldering. Uiteindelijk realiseerde de inspecteur zich, dat er iets niet goed was gegaan en legde hij alsnog een aanslag op. De termijn daarvoor was inmiddels verstreken. Het bezwaar tegen de aanslag werd afgewezen. In de procedure tegen de uitspraak op het bezwaar oordeelde Hof Den Bosch als volgt. De systeemfout, die twee onterechte beschikkingen geen aanslag tot gevolg had, was de Belastingdienst al sinds maart 1998 bekend. Er is toen een interne instructie opgesteld hoe te handelen om die fout te voorkomen. In januari 2004 was de systeemfout nog niet hersteld. Door het besluit om geen aanslag op te leggen kon de inspecteur alleen nog een aanslag opleggen als hij over een nieuw feit beschikte. Daarvan was in dit geval geen sprake.