Een zelfstandige ondernemer had één werknemer in dienst. De zelfstandige werkte voor een opdrachtgever op basis van een zelfde contract en onder dezelfde voorwaarden als andere onderaannemers. De onderaannemers mochten zich van de opdrachtgever door hun eigen personeel laten vervangen, als het werk maar op tijd klaar was. De verplichting om persoonlijk arbeid te verrichten was dus niet aanwezig, ook al verrichte de (startende) ondernemer de werkzaamheden steeds zelf samen met zijn werknemer. De Centrale Raad van Beroep zag geen aanleiding om de ondernemer als werknemer van de opdrachtgever aan te merken, ook al omdat hij voor de door zijn werknemer verrichte werkzaamheden door het UWV als werkgever was aangemerkt.