Een man-vrouwfirma, die een makelaardij uitoefende, was volgens Hof Leeuwarden een ongebruikelijk samenwerkingsverband. Slechts een van beiden was gediplomeerd makelaar. Het Hof ging ervan uit dat deze persoon de hoofdwerkzaamheden van de onderneming (de verkoop en taxatie) uitvoerde. De werkzaamheden van de ander waren ondersteunend van aard. Door de kwalificatie ongebruikelijk samenwerkingsverband had de partner, die de ondersteunende werkzaamheden verrichtte, geen recht op zelfstandigenaftrek, ondanks dat hij voldeed aan het urencriterium.