Een logopediste werkte voor een stichting die twee verzorgingshuizen en een verpleeghuis exploiteerde. In geschil was of zij dit werk als zelfstandige verrichtte of dat zij in loondienst voor de stichting werkte. De Centrale Raad van Beroep oordeelde dat de drie essentiële kenmerken van een privaatrechtelijke dienstbetrekking aanwezig waren. Het werk van de logopediste was zodanig ingebed in de organisatie van de stichting, dat de stichting haar opdrachten en aanwijzingen kon geven. De verpleeghuisarts was degene die haar patiënten toewees en die de voortzetting en de beëindiging van de behandelingen bepaalde. De logopediste heeft haar werkzaamheden steeds persoonlijk verricht. Zij heeft zich nooit laten vervangen. Volgens de jurisprudentie mag dan worden uitgegaan van een verplichting tot persoonlijke dienstverlening. Omdat de logopediste aan de stichting declareerde was sprake is van een vergoeding voor verrichte werkzaamheden. Op grond daarvan stelde de Centrale Raad van Beroep vast, dat zij haar werkzaamheden in een privaatrechtelijke dienstbetrekking had verricht.