Verontreinigingsheffing wordt geheven ter bestrijding van de kosten van verontreiniging van oppervlaktewateren. De belasting wordt wegens het afvoeren van stoffen vanuit een bedrijfsruimte of een woonruimte geheven van degene die het gebruik heeft van die ruimte. Voor woonruimten gelden forfaitaire tarieven; een hoog tarief bij gebruik door meerdere personen en een laag tarief bij gebruik door één persoon. De term “gebruik hebben van” betekent niet dat er feitelijk gebruik gemaakt moet worden van de woonruimte. Zo ontving de eigenaar van een woning die niet bewoond werd een aanslag verontreinigingsheffing van het waterschap. De aanslag werd opgelegd naar het hoge tarief, maar de rechtbank verminderde de aanslag. De rechtbank was van oordeel dat de eigenaar terecht als gebruiker van de woning was aangemerkt. Andere gebruikers dan de eigenaar waren er volgens de rechtbank niet. Het waterschap ging tegen de uitspraak van de rechtbank in cassatie. De Hoge Raad wees het standpunt van het waterschap dat het lage tarief alleen van toepassing is bij bewoning van een woonruimte door één persoon af. Het lage tarief is niet afhankelijk van bewoning maar van het gebruik van een woonruimte door één persoon. Gebruik van een woonruimte kan ook plaatsvinden zonder bewoning. Als gebruik zou inhouden bewoning kon volgens de Hoge Raad ook het hoge tarief niet van toepassing zijn. Ook de toepassing van het hoge tarief is afhankelijk van gebruik, zij het door meer dan één persoon.