Bij zijn uittreden uit een maatschap behoudt een vennoot het belang bij een aantal dubieuze vorderingen van de maatschap op buitenlandse opdrachtgevers. Hij wenst die tot zijn privé-vermogen te rekenen. Volgens Hof en Hoge Raad mag dat niet, gezien de samenhang met de onderneming. Dat betekent, dat de opbrengst tot zijn inkomen behoort. De vennoot had de vorderingen, als onderdeel van de tegenprestatie bij zijn uittreden, op nul gewaardeerd. De betalingen, die uiteindelijk kwamen ter aflossing van de vorderingen, nam hij niet op in zijn aangiften. De Hoge Raad vond daarom, dat hij niet te goeder trouw had gehandeld. Daarom mocht de inspecteur navorderen. Het Hof had de navorderingsaanslag eerder vernietigd wegens ontbreken van kwade trouw. De mogelijkheid van navordering is gebonden aan een termijn van vijf jaar. Wanneer het gaat om inkomsten, die in het buitenland zijn verworven, geldt een verlengde navorderingstermijn van 12 jaar. De inspecteur deed een beroep op die verlengde termijn. Die termijn was niet van toepassing, omdat de vennoot een vordering had op zijn voormalige medevennoten en niet op de buitenlandse opdrachtgevers. De vorderingen op de buitenlandse opdrachtgevers waren in de maatschap achtergebleven. Gevolg was, dat ondanks de kwade trouw van de vennoot navordering niet meer mogelijk was.